Hongvalue's Blog

ในการ์ตูนเรื่องใครว่าข้าไม่เก่งนั้นพระเอกชื่อ คิอิจิ ซึ่งเขาเป็นเพียงนักเรียน ม.ปลายที่อยากชกต่อยเก่ง เขาได้ฝึกวิชาต่อสู้จากพ่อของเขาวิชานี้คือ ศาสตร์ชี้เป็นชี้ตาย นาดะชินคาเงะ เขาได้ต่อสู้กับทุกรูปแบบ เช่น ยุโด มวยไทย มวยปล้ำ หมัดตรง ท่าล็อก ทุกๆครั้งที่เขาต่อสู้เสร็จไม่ว่าคู่ต่อสู้จะเป็นคนเลวแค่ไหนเขาจะจับมือกับคู่ต่อสู้แล้วบอกว่าขอบใจมากที่ทำให้เขาได้ก้าวหน้าจากการสู้

ต่อมาเขาได้เจอกับคู่ต่อสู้ที่มีฉายาว่าเครื่องจักรไร้พ่าย กัลเซีย กัลเซียนั้นเป็นคนที่เก่งเกินขอบเขตของมนุษย์หมัดของกัลเซียหนักมากพอที่จะทำให้กระเด็นไปไกลหรือสลบไปเลย ท่าล็อกของกัลเซียสามารถทำให้คนพิการได้ตลอดชีวิต

ดูไปแล้ว คิอิจิ ไม่น่าจะสู้กัลเซียได้แต่เมื่อได้สู้กันจริงๆ คิอิจิกับเอาชนะกัลเซียได้เพราะเขาใช้ทั้งท่ามวยไทยท่าจับล็อกที่ได้เรียนรู้จากการต่อสู้กับคนอื่นๆและนำมาประยุกต์ใช้กับตัวเขาเอง

คิอิจิได้พูดกับกัลเซียว่า “ถ้านายเคารพในตัวคู่ต่อสู้นายก็จะได้เรียนรู้จากเขา แต่เพราะนายไม่เคยเห็นใครอยู่ในสายตาชีวิตของนายจึงไม่ก้าวหน้าไปไหน“

ผมประทับใจคำพูดของคิอิจิมากและผมคิดว่าคำพูดนี้สะท้อนชีวิตนักลงทุนจริงๆด้วยเช่น การที่เราเล่นแต่หุ้นอาหารแล้วเราก็บอกว่าคนที่เล่นหุ้นสื่อสารได้กำไรเยอะๆมันฟลุ๊ก หรือบอกว่าพวกที่เล่นหุ้น commodity แล้วรวยเป็นพวกที่ชอบเสี่ยงโชค การคิดแบบนี้ดูเผินๆก็ไม่เสียหายอะไรเพราะตราบใดที่เราเล่นหุ้นอาหารแล้วกำไรเราอาจจะนึกว่าเราเก่งสุดแล้ว และคิดว่าคนที่กำไรจากหุ้นประเภทอื่นๆนั้นน่าจะฟลุ๊กเพราะทำไมกล้าเล่นหุ้นที่ pe แพงๆ หรือทำไมกล้าเล่นหุ้นที่รายได้ไม่แน่นอน คนที่คิดแบบนี้ก็เหมือน กัลเซีย ก็คือเก่งแล้วแต่ไม่เคยเคารพและเห็นใครอยู่ในสายตาทำให้รู้สึกว่าโลกนี้ตัวเองยิ่งใหญ่มากที่สุด สุดท้ายชีวิตก็ไม่ได้เรียนรู้อะไรใหม่ๆเพิ่ม แต่คนที่มานั่งศึกษาว่าทำไมคนนี้เขาถึงกำไรหุ้นสื่อสารตัวนั้นเยอะจังเลย ตอนซื้อเขาคิดอะไรหน่อ เราลองถามเขาดูดีกว่า เราลองนัดเขาทานข้าวดูดีกว่าแล้วแลกเปลี่ยนไอเดียกัน การทำแบบนี้กลับทำให้เราได้เรียนรู้ว่าคนที่เล่นหุ้นในแบบที่ต่างจากเราเรา success เพราะอะไรและทำให้เราได้เรียนรู้มากขึ้นเรื่อยๆ สิ่งเหล่านี้เริ่มมาจากการยอมรับในตัวผู้อื่นและยอมรับว่าเรายังมีเรื่องไม่รู้อีกมากมาย หลังๆนี้ผมไม่กล้าแม้แต่จะพูดว่าหุ้นตัวไหนเป็นหุ้นปั่นแม้แต่ตัวเดียว เพราะจริงๆแล้วผมอาจจะไม่รู้พื้นฐานมันจริงๆก็ได้ ถ้าผมเลือกที่จะพูดว่าหุ้นปั่นก็เท่ากับว่าผมปิดโอกาสที่ผมจะซื้อหุ้นตัวนั้นเพราะเอาป้ายไปปิดว่า ปั่น แล้วก็จบแล้วผมก็พูดต่อว่าทุกคนที่ซื้อหุ้นตัวนี้กำลังทำเรื่องที่เสี่ยงเกินไปเพราะกำลังเล่นหุ้นปั่นทั้งๆที่จริงๆแล้วพวกเขาอาจจะกำลังทำสิ่งที่ถูกต้องโดยที่เราเองต่างหากที่มองไม่เห็น

จะเห็นได้ว่าทัศนคติของเรานั้นแหละเป็นตัวจำกัดการเรียนรู้ของเรา ถ้าเรายอมรับในตัวคนอื่นและยอมรับว่าเราไม่รู้อะไรต่ออะไรอีกมากมายเหลือเกิน เราก็จะสามารถเรียนรู้เรื่องราวต่างๆได้อีกมากโข แต่ถ้าเราเป็นคนจิตใจคับแคบไม่ชอบเห็นคนอื่นก้าวหน้าไม่ชอบเห็นคนอื่นกำไรเราก็จะคิดไปหมดว่าคนอื่นที่กำไรมันฟลุ๊ก มันโชคดีเล่นหุ้นปั่นได้ตังค์มา ก็คิดแบบนี้ไปทั้งชีวิตและชีวิตนี้ก็ไม่ได้เรียนรู้อะไรจากคนเก่งๆคนอื่นเลย

ถ้าอยากก้าวหน้าขอให้เริ่มจากการยอมรับในตัวผู้อื่นครับ